Inloggen

Qdiving divemaster avonturen in Curaçao 26 jan – 15 feb

27 februari 2015

Qdiving divemaster avonturen in Curaçao 26 jan – 15 feb

27 februari 2015 / door

Maandag 26 jan cadeautje

Het ene moment ben je nog koffie en capuccino aan het zetten en het volgende moment zit je met een cursist de theorievragen van de Open Water cursus te behandelen en verhuur je tussendoor nog wat uitrusting. Dat is zo’n beetje de dagelijkse gang van zaken op Discover. Ik word wel van tevoren ergens ingedeeld maar dat kan zomaar weer veranderen. Zo kreeg ik einde van de middag nog een cadeautje omdat ik een guided dive in Lagun mocht doen. De man waarmee ik dook was erg enthousiast en deed me, mede om die reden, aan Antoine denken. Het voelde weer even alsof ik met mijn vaste buddy dook! 🙂 🙂 🙂

Dinsdag 27 jan twijfels

Geregeld twijfel ik eraan of mijn baan bij Discover het nou wel is. Vanmorgen bijvoorbeeld weer, toen ik werkzaam was in het restaurant. Mijn collega uit de duikschool zou om 09.30 met 4 mensen gaan duiken bij Makos Mountain en heeft daar de auto voor nodig, dus ze moest tanken. Belt ze om 09.25 op dat ze een probleem heeft en ik tegen die mensen moet zeggen dat de golven te ruw zijn bij Makos Mountain en ik hen in plaats daarvan meeneem op een guided dive in Lagun. Geen probleem, ik ga ervan uit dat er iets is gebeurd dat maakt dat mijn collega niet in staat is om te duiken of dat er iets met de auto is o.i.d. Later blijkt dat ze haar eigen privezaken aan het regelen is onder werktijd en om die reden afbelde. Een zoveelste voorval waaruit blijkt hoe serieus ze haar werk neemt en hoe onprofessioneel er wordt gehandeld. Zij is nu juist een collega waar ik veel mee samen moet werken en mee moet communiceren en dat is nogal lastig gezien de hele duikschool haar gestolen kan worden. Bovendien schaam ik me ook voor de wijze waarop er met klanten en duiken wordt omgegaan. Ach..we gaan het zien…einde van de maand ook maar eens goed mijn loonstrook in de gaten houden met de overuren die ik heb gemaakt.

Woensdag 28 jan ggd

Volgens de Curaçaose wet moet iedereen die met eten/drinken te maken heeft in beroepsverband, gekeurd worden. Door mijn collega’s word ik al helemaal voorbereid op wat er, ook voor mij, komen gaat. Ik moet 3 kwartier rijden richting Willemstad, daar is de GGD. Vervolgens moet ik daar met nog 600 anderen wachten tot ik aan de beurt ben bij de zuster. Dan moet de broek op de knieën,  billen uit elkaar en de zuster haalt een grote wattenstaaf door je bilnaad (ik lieg niet). Dit alles is om te testen of je geen wormen hebt. Als je goedgekeurd wordt kun je een week later je pasje ophalen, net als de 600 andere horecamedewerkers….

Wat ik zojuist schets is nog het gunstigste geval. Vroeg opgestaan om daar op tijd te zijn, ingecalculeerd dat ik misschien nog moet zoeken en mentaal helemaal voorbereid op wat komen gaat, trek ik een nummertje in een voormalig klooster dat nu Centrum voor Gezondheid heet. Nadat ik netjes 50 NAF heb betaald, volg ik met mijn bonnetje de gele pijlen naar de ruimte waar het allemaal gebeurt. Nummer 27 staat er op mijn bonnetje..ik hoor de juffrouw “ocho” roepen en besluit dat het tijd is voor een stuk ontbijtkoek en sla mijn leesboek open, gelukkig ben ik goed voorbereid van huis gegaan. Even raak ik geëmotioneerd door het hoofdpersonage in mijn boek en probeer dit met alle macht te verbergen voor de mensenmassa. Er stapt een vrouw uit het kamertje die een heel verhaal in het Papiaments houdt..1 woord kan ik eruit opmaken, nl examen. En ja hoor, na de uitleg van een jongen naast mij blijkt inderdaad dat er sinds kort een examen afgelegd moet worden, de oude werkwijze is sinds deze week veranderd! Eenmaal aan de beurt krijg ik het nogmaals uitgelegd van de mevrouw, dit keer in het Nederlands.  Volgende week tussen 14.00 en 16.00 terugkomen om het boek op te halen en een afspraak te maken voor het examen, je krijgt een maand de tijd om het uit je hoofd te leren. Om een maand later nogmaals terug te komen voor het examen, wat betekent dat je in totaal 3 keer op en neer rijdt. Dan had ik nog liever de bilswipe gehad..

Donderdag 29 jan Harry

Ik heb al de hele dag een naar gevoel, Harry is zoek. Hij heeft namelijk vanmorgen rond een uur of half 6 een plens water van me gehad, omdat ie in het hor van mijn raam probeerde te klimmen en ik hem met mijn slaperige hoofd niet heb herkend als de kat van mijn huisbaas. Ik dacht dat het een van de andere katten was die geregeld om voedsel staan te miauwen onder mijn slaapkamerraam, dat grenst aan een heel groot stuk natuurgebied waar mijn huisbaas de eigenaar van is. Het hek dat de tuin scheidt van de rest van het gebied, zit vast aan mijn huis. Het arme beest was blijkbaar over het hek geklommen en wilde weer terug, maar ik heb hem verjaagd. En nu is hij al de hele dag zoek, wie weet waar hij uithangt…ik ben erg bezorgd om het lieve beest en voel me schuldig. Ik hoop dat hij niet te erg is geschrokken en vannacht afkomt op de brokjes die ik voor hem achter het hek heb neergezet.

In mijn droom hoor ik Babs. Ze roept enthousiast: “we hebben Harry gevonden!” Ik pak zowel mijn duik- als zaklamp en verdwijn met haar achter het tuinhek. Au! Door een prik aan mijn been schrik ik wakker, ik sta in mijn pyjama tussen het scherpe struikgewas en ja hoor, daar zien we en witte verschijning met een paar rode vlekjes. Het is Harry! Een beetje versuft kijkt hij om zich heen, zich totaal onbewust van alle commotie die is ontstaaan. Liefdevol overhandigt Babs het dier het hek over aan haar man, de opluchting en blijdschap is van de gezichten af te lezen. Of ik nog een wijntje kom drinken om het te vieren, zo te ruiken heeft Babs er al aardig wat op. “Nee dank je”, en na een knuffel verdwijn ik weer onder de lakens…wat een opluchting.

Zondag 1 feb schildpad

De communicatie hier op Curaçao loopt nog weleens mis, zo ook vandaag op het werk,  waardoor ik ineens 3 duiken gepland heb staan. Vanochtend en vanmiddag duik ik met een aantal intro’s en daartussenin nog een guided dive. Ik moet wel wat haasten, maar qua tijdsplanning loopt alles redelijk gesmeerd. De eerste introduik zit erop, even snel mijn tank wisselen en hup het water weer in. Ook wel weer fijn zo’n guided dive, waarbij iemand alles gewoon zelf kan en ik alleen op de navigatie hoef te letten. Blijkbaar was ik daar zo druk mee dat ik bijna een schildpad over het hoofd zag! Recht onder ons lag een prachtig klein exemplaar op zo’n 13 meter diep. Toen we hem naderden, maakte hij langzaam aanstalten om weg te zwemmen en zwom hij heel sierlijk helemaal naar de oppervlakte. Mijn eerste schildpad..en wat een beauty!

Maandag 2 feb broodje bakjou

Wanneer je een beetje goed wilt eten hier is het makkelijkst om de lokale gewoonten te hanteren. Vandaar dat ik weer wat meer vlees en vis ben gaan eten. Een van de lokale specialiteiten is stoba, dat gestoofd vlees betekent. Het kan van rund of geit gemaakt zijn en het vlees wordt gestoofd in een saus, erg lekker. Langs de kant van de weg en bijvoorbeeld op de markt zie je veel pastechi (pasteitje) en broodje bakjou (bakkeljauw). Ik heb besloten om dat laatste vanavond zelf maar eens te maken, goed gelukt!

Dinsdag 3 feb Mako’s mountain

Mijn leidinggevende heeft een verrassing voor mij in petto: ipv ’s ochtends in het restaurant werken mag ik een guided dive doen op Makos mountain. Mijn eerste guided dive buiten Lagun, met slechts 1 persoon zodat ik rustig aan kan beginnen. Een Chileense man komt om 9.30 de trap oplopen voor een cappuccino.  Mooi! Dan kan ik nog net even snel mijn eigen set opbouwen en mijn bikini aantrekken. Even later sta ik ook zijn set op te bouwen, hij is even vergeten hoe het moet. Oke, deze man gaan we in de gaten houden onder water…Ik vraag hem naar het aantal duiken, dat wist ie niet precies,30, 40, 50… hij duikt alleen op vakanties. Aangekomen op het strandje bij Makos Mountain neem ik dus maar weer even alles met hem door tijdens de briefing. Verrassend genoeg blijken de handsignalen e.d. er nog goed in te zitten en duikt hij erg goed en relaxt. Een heuvelachtig landschap van koraal doemt voor ons op, met daarin de mooiste vissen: baarsjes, papegaaivissen, enorme trompetvissen, een gevlekte murene en scholen kleine vissen. Als ik ook nog precies weer uitkom bij ons vertrekpunt en op tijd terug ben bij de duikschool kan mijn dag niet meer stuk. Mission accomplished!

Woensdag 4 feb hutspot

Papieren geregeld en gesnorkeld bij kleine knip en playa grandi. Bij de laatste 2 schildpadden van heel dichtbij gezien! Wat is het toch een raar gezicht, van die mensen die op het strand om zich heen staan te staren met de benen gespreid en de handen in de lucht. Staan ze daar op iemand te wachten ofzo? Hebben ze iets bijzonders in zee gezien? Het duurt even voor je werkelijk door hebt dat ze staand aan het zonnen zijn. Om overal op hun hele lichaam bruin te kunnen worden, namelijk. Dit soort mensen zie je niet met witte bandjes op hun rug of witte oksels. Hutspot gegeten, erg lekker. Ik ben om 21.00 helemaal uitgeteld, kan niet verklaren waarom ik zo moe ben….

Donderdag 5 feb

Ik word wakker van koude rillingen over mijn hele lijf. “Is het al ochtend?” denk ik. “Nee”. Het is midden in de nacht. “Gelukkig”. Mijn huid voelt an als een gloeiende plaat en tegelijkertijd sterf ik het af van de kou onder mijn laken met daaroverheen nog een sprei. Mijn bloed lijkt gestold te zijn tot de dikte van stroop en al mijn spieren en gewrichten doen pijn. Mijn hoofd begint te bonken zodra ik hem optil en het wordt me wazig voor de ogen. Toch maar weer gaan liggen. Tussen het geijl door is mijn eerste reele gedachte: “als het maar niet de Chinkua-mug is” en de tweede: “ik heb morgen nog zoveel verplichtingen”. De volgende ochtend blijf ik langer liggen dan normaal op m’n vrije dag. De lichamelijke sensaties zijn zelfs een beetje eng, ik kan me niet herinneren dat ik me ooit zo heb gevoeld. Des te meer reden om aan te nemen dat die kl*temug me ziek heeft gemaakt. Oké,  rustig aan, geen paniek. Op mijn dooie akkertje ben ik de dag doorgekomen en heb ik ook nog alles gedaan dat moest gebeuren. Weer een lesje in loslaten.

9 – 15 feb duiken

Ik heb een drukke werkweek achter de rug, met een aantal mooie duiken afgewisseld met bedienen in het restaurant en werken in de duikshop. Ik hou van deze afwisselende baan! Maar het allerleukste vind ik toch het duiken. Niet alleen de duiken op zichzelf bedoek ik dan, maar ook alles eromheen. Het contact met leuke mensen, hun verhalen en achtergronden horen, dingen voorbereiden en weer allerlei nieuwe dingen bijleren. Ook introduiken vind ik nog steeds superleuk om te doen. De angst die nog zichtbaar is zodra we voor het eerst afdalen en de skills doen, die vervolgens plaatsmaakt voor verbazing voor het prachtige onderwaterleven. En natuurlijk zijn de cursisten supertrots zodra ze uit het water komen, dat ze het hebben aangedurfd. Zaterdag was echt een topdag. Ik ben met 2 mannen (vrienden van elkaar) gaan jagen op lionfish op een hele mooie duikstek. Het ging ze erg goed af en even zag ik die mannen van middelbare leeftijd weer kleine jongetjes worden, zodra ze weer een vis aan de speer hadden en elkaar een high five gaven 🙂 met een smile van oor tot oor. Beiden hadden d3 tank helemaal leeggeslurpt van alle actie die gaande was. De vissen werden direct gegrild op het strand van Lagun en ik werd uitgenodigd een drankje te komen doen met hen en hun vrouwen. Dat vind ik een van de leuke dingen hier, als het klikt word je al heel snel uitgenodigd voor van alles en nog wat. Op het strand bleek meer aan de hand: er was nog een spaanse familie en een aantal zigeuners aan het barbecuen en er was een bruiloft gaande. Overal lagen mensen op matrassen en strandbedden, zag je mensen koken, er werd een bordspel gespeeld door enkele Spanjaarden en af en toe klonk er geklap of muziek van de bruiloft. Lagun leeft!

Deel dit artikel